เจ้นน้อยเป็นสิงโตตัวน้อยในกลุ่ม ZAP

เอนทรี่ อุทิศให้แก่ อิริเอะ โชอิจิ...
(ใครจะเถียงเจ้นว่าผู้ชายใส่แว่น เก่งคอมไม่โมเอ้ ลองมาเจอโชจังจิ!!)
แล้วอิป๋าเบียคุรัน??? แถมมาด้วยเฉยๆนภาสีขาวเหมาะกับอรุณจอมปลอมนี้จริงๆ นะ^^
10051 จงเจริญ ชาบู ชาบู

เบื่อฟิคนักร้องฮับ จะมาแต่งฟิคการ์ตูนอย่างจริงจัง (= =" เอาสิบแลกบาทก็ไม่เชื่อหรอก....)

Short Fic :: Run After
Part :: 10051
Rate :: PG (ก็แค่จูบเท่านั้นเอง)
By :: argen




ร่างของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงนั่งหลับไหลอยู่บนโต๊ะทำงานในท่าทางที่ผิด สุขลักษณะอยู่มากโข แว่นตากรอบสีขาวนั้นก็ยังสวมอยู่ที่เดิมราวกับเตรียมพร้อมจะตื่นขึ้นมาทำ งานอยู่ทุกเมื่อ หูฟังอันใหญ่สวมครอบเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมีโอกาสรบกวนเวลาพักผ่อนอัน มีค่าของเขา มือเล็กวางกดทับที่หน้าท้องเพื่อบรรเทาอาการอันเกิดจากความเครียดของเขา เบื้องหน้านั้นเป็นเครื่องเคลื่อนย้ายมวลสารผ่านห้วงเวลาที่เขาเป็นคนสร้าง ขึ้น


อิริเอะ โชอิจิ


เสียง เพลงขับกล่อมให้เขาหลับไหลนั้นขาดห้วงลง มันทำให้เขาปรือตาขึ้นมองจอคอมพิวเตอร์ที่ยังมีโปรแกรมเล่นเพลงเปิดอยู่ ความง่วงที่เข้ากัดกินความรู้สึกนั้นทำให้เขาไม่ใส่ใจสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ ใกล้ๆ

มือเรียวกดเพิ่มเสียง แต่ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เสียงเพลงที่เขาชื่นชอบก็ยังเงียบเช่นเดิม

"เป็นบ้าอะไรของมันอีกเนี้ย" โชอิจิรู้สึกหัวเสียมากยิ่งขึ้น เมื่อเขาไม่ได้พักผ่อนดังที่ตนต้องการ

โชอิจิดึงหูฟังออก แล้วมองตามสายสีดำนั้นไปจนพบว่ามันขาดออกเหมือนกับจงใจตัดมันออกจากกัน ปลายอีกด้านหายไป แต่ก่อนที่เขาจะได้ค้นหาสิ่งใดนั้น เสียงอันคุ้นเคย กลิ่นหอมของกล้วยไม้ก็โชยมาแตะจมูก สัมผัสที่ช่วยให้หลงใหลนั้นก็จู่โจมเขาทันที

"โชจัง!!!" เสียงเรียกชื่อติดจะยานคางของนภาแห่งมิลฟิโอเล่ดังขึ้น พลันร่างของโชอิจิก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของเบียคุรัน

กลุ่มผมสีขาวสะอาดปรากฎต่อสายตา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจทั้งดวงต้องสั่นไหว

นภาแห่งมิลฟิโอเล่อันยิ่งใหญ่....

โชอิจิอึ้งไปชั่วขณะ เขารู้สึกแปลกใจกับการมาอย่างกระทันหันของเบียคุรันไม่น้อย

ก็อิตาลี กับ ญี่ปุ่น มันอยู่ใกล้กันซะที่ไหน...

"สวัสดีครับท่านเบียคุรัน" โชอิจิเอ่ยขึ้น แม้ตัวเองจะอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย

" อ่า....โชจังเรียกฉันแบบนี้อีกแล้ว เย็นชาจังเลยนะ" นภาสีขาวนั้นเอ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงของเขาติดจะตัดพ้อคนในอ้อมกอดไม่น้อย แต่มันก็ไม่ทำให้อีกฝ่ายสนใจ

"ไม่ทราบว่าท่านเบียคุรันมาที่นี่ทำไมหรอครับ" โชอิจิเอ่ยขึ้น พยายามข่มใจที่เต้นรัวนั้นให้สงบลง

เบียคุรันยิ้มกว้าง แล้วเอ่ยขึ้น "คิดถึงโชจัง"

เพียงคำสั้นๆ ก็ทำให้ใบหน้าไร้สีของโชอิจิแดงระเรื่อ หัวใจของเขามันยิ่งเต้นแรง

" เลิกล้อเล่นเถอะครับท่านเบียคุรัน ท่านจะมาสั่งงานใดกับผมอีกก็ว่ามาเถอะครับ" โชอิจิเอ่ยขึ้น เสียงของเขามันสั่นเสียใจทำให้เบียคุรันยิ้ม

"เปล่าซะหน่อย ก็อยากกอด....อยากกินโชจังเท่านั้นเอง" เบียคุรันไม่พูดเปล่า เรียวลิ้นลากสัมผัสที่ข้างแก้มของอีกฝ่ายราวกับโชอิจิเป็นขนมหวาน

โชอิจิตกใจกับสัมผัสของเบียคุรันจนไม่สามารถปฎิเสธสัมผัสอ่อนหวานที่ริมฝีปากได้

ริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้นถูกสัมผัสอย่างอ่อนโยนราวกับกำลังละเลียดกินมาร์ชเมโล่ที่ เบียคุรันชื่นชอบ เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดเอาความหวานที่หวานเสียยิ่งกว่าขนมเคลือบน้ำตาล ชิ้นใด ส่วนโชอิจิที่ได้รับสัมผัสนั้นก็ตกใจยิ่งกว่า ก่อนจะได้สติ แล้วประท้วงให้นภาที่เคารพนั้นหยุดการกระทำ เบียคุรันจูบย้ำโดยไม่สนใจเสียงร้องประท้วงของอีกฝ่าย จูบที่เอาแต่ใจ ซ้ำยังรู้สึกชื่นชอบเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายปฎิเสธ

เนิ่นนานกว่าที่เบียคุรันจะละสัมผัสนั้น คนที่อยู่ใต้ร่างก็แทบอ่อนระทวยไม่อาจควบคุมร่างกายของตนได้อีก

เบียคุรันมองเห็นผลงานขงตนเองแล้วก็ยิ่งชื่นชอบ ใบหน้าหวานนั้นแดงระเรื่อยิ่งกว่าคนเป็นไข้ ดวงตาหวานฉ่ำพยายามหลบสายตาเขาเต็มที่ ร่างเล็กสั่นราวกับลูกนก หน้าอกกระเพื่อนขึ้นลงถี่เพราะต้องโกยลมหายใจเข้าเต็มปอด

"โชจัง.. น่ารักจังเลย" เบียคุรันเอ่ย ก่อนจะกดริมฝีปากลงที่ข้างแก้มของโชอิจิอีกครั้ง

" ทะ...ท่านเบียคุรันเลิก....เลิกเล่นเถอะครับ...ผมไม่มีเวลามาเล่นอะไรแบบ นี้..." โชอิจิเอ่ยขึ้น เขาเปิดลิ้นชักล้วงเอาถุงขนมมาร์ชเมโล่ถุงใหญ่ยื่นให้กับนภาแห่งมิลฟิโอเล่ "ถ้าหิว...อยากกินอะไรอีก ผมจะไปหา..แต่ขอร้อง เลิกล้อเล่นกับผมเถอะครับ"

เบียคุรันรับมันเอาไว้ แล้ววางมันลงที่โต๊ะทำงานของโชอิจิอย่างไม่ใยดี

"ฉันเปล่านะ... ฉันไม่ได้เล่นซะหน่อย แต่ฉันน่ะจริงจังนะ" เบียคุรันเชยคางของอีกคนให้จ้องมองดวงตาของเขา "อรุณของฉัน"

โชอิจิเบือนหน้าหนี


ผมมันก็แค่ อรุณจอมปลอมเท่านั้นนะครับ
ไม่คู่ควรกับนภาอันยิ่งใหญ่นั้นเลย....


" โอ๊ย!!" ความเจ็บปวดเกิดขึ้นที่หน้าท้องจนต้องเอามือกดมันเอาไว้ โชอิจิงอตัวจนแทบขดเป็นก้อนเล็กๆ บนเก้าอี้ทำงานของเขา โดยมีเบียคุรันมองด้วยความเห็นใจอยู่เบื้องหน้า

"เครียดอะไรอีกแล้ว โชจัง" เบียคุรันเอ่ยขึ้น แล้วช้อนตัวอุ้มโชอิจิขึ้น

โชอิจิส่ายศีรษะเบาๆ ทำให้เบียคุรันถอนหายใจหนัก ก่อนจะวางร่างนั้นลงบนเตียงนุ่มที่ไม่ได้ใช้งานมาหลายวัน

"ทำงานจนลืมนอนอีกแล้วฺนะ" เบียคุรันพูด แล้วถอดแว่นตาให้โชอิจิ

"ก็เพราะท่านสั่งงานมาไม่ใช่หรอกครับ" โชอิจิเอ่ยขึ้น

" ฉันสั่งก็ให้ค่อยๆ ทำ ไม่ใช่ว่าให้ทำให้เสร็จจนร่างกายทรุดโทรมแบบนี้ ถ้าสองสาวนั่นไม่รายงานบอกฉัน ฉันก็คงไม่รู้เลยซินะว่าทำให้คนที่ฉันรักเป็นแบบนี้"


คนที่ฉันรัก....
คำคำเดียวที่ทำให้โชอิจิเจ็บทั้งอก
มันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ.. อย่าทำให้ผมต้องฝันไปเลย ท่านเบียคุรัน


ชายหนุ่มพลิกตัวหันหลังให้กับผู้เป็นใหญ่ในแฟมิลี่ และหัวใจของเขา

"มะ...ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมอยากจะทำมันเอง" โชอิจิเอ่ยขึ้น


เพราะมันทำให้ผมยังเป็นอรุณจอมปลอมที่มีคุณค่าอยู่บ้าง


น้อยใจนภาอันยิ่งใหญ่ที่นับวันก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที..

ไม่ว่าจะวิ่งตามไปอย่างไร ก็เอื้อมไม่ถึงเสียที เหมือนกับว่า ทุกอย่างมันสูญสลายไปอย่างเปล่าประโยชน์ เขายิ่งเหนื่อยขึ้น

เหนื่อยเสียจนอยากจะหยุด

แต่เมื่อดวงตาคู่นั้นมองกลับมา เรี่ยวแรงก็กลับมีมากขึ้นแล้วก็เริ่มออกวิ่งอีกครั้ง

ถึงแม้จะมีมือที่คอยเอื้อมมาฉุดไปนั้น เขาก็ไม่อยากจะรับมันเอาไว้

อยากจะวิ่งไล่ตามไปด้วยกำลังของตัวเอง

ถึงแม้ว่ามันอาจจะเนิ่นนานเสียจนไม่มีวันที่เป็นไปได้ก็ตาม


เบียคุรันเฝ้ามองแผ่นหลังของโชอิจิ แล้วก็รู้สึกจุกแน่นในอก

รู้สึกอึดอัดกับความรู้สึกที่ถูกอีกฝ่ายปฎิเสธอยู่ทุกครั้ง ไม่ว่าจะทำอย่างไร...โชอิจิก็ไม่เคยรับความรู้สึกนี้เลย

ทั้งที่ขอร้องจนบางครั้งก็อยากจะยัดเยียดมันให้

แต่เมื่อเห็นแววตานั้น... ก็ไม่สามารถทำร้ายโชอิจิได้เลย

ทำไมถึงได้ขี้ขลาดแบบนี้นะ

ทั้งที่ฆ่าคนนับร้อยโดยไม่เกรงกลัว แต่ทำไมเพียงสายตาตัดพ้อจากคนตรงหน้า.. เขากลับกลัวจนทำอะไรไม่ได้เลย

รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไง... ความรู้สึกไม่คู่ควรนั้นเลิกคิดไม่ได้หรอโชจัง

ไม่ว่ายังไงฉันก็รักโชจังนะ โชจังที่หยุดอยู่กับที่ หรือโชจังที่วิ่งไล่ตามฉัน

ฉันก็รักไม่แพ้กัน...


ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมห้องนอนอรุณของนภาแห่งมิลฟิโอเล่ เสียงลมหายใจสม่ำเสมอ มันทำให้เบียคุรันแน่ใจว่า โชอิจินั้นหลับสนิทแล้ว

เบียคุรันเดินอ้อมไปอีกฝั่ง แล้วนั่งลงที่เตียงมองอรุณแห่งหัวใจ

มือทั้งสองของนักประดิษฐ์ผู้เก่งกาจแห่งมิลฟิโอเล่กำแน่น ขนตาติดเป็นแพด้วยน้ำตาที่ซึมออกมา ใบหน้าของโชอิจินั้นกลับทำให้อีกคนรู้สึกอ่อนล้า

ฉันทำให้โชจังเหนื่อยใจรึเปล่า?...

"ฉันจริงจังนะ โชจัง... ถ้าเนื่อยที่จะวิ่งตามฉัน ก็หยุดพักก็ได้นะ ฉันพร้อมจะเดินกลับมาอุ้มโชจัง แล้วเดินไปกับฉันเสมอ....."





[END]

ชาบู ชาบู
ตามใบสั่งยังเหลือ... D18 หื่นๆ กับ 6927 เศร้าๆ
ก่อนที่เราจะได้พบกับเรื่องยาวของ 10051
(อ้อ... บางทีอาจจะได้อ่าน 1005187 ก่อนด้วยนะ อิประแจคือ มือที่สาม ฮ่าๆ)
ได้แกล้งบ้างอะไรบ้างก็ดีนะ

edit @ 7 Sep 2009 13:47:55 by เจ้นน้อย

edit @ 25 Sep 2009 15:36:11 by เจ้นน้อย