เจ้นน้อยเป็นสิงโตตัวน้อยในกลุ่ม ZAP

เนื่องจากมีคนรีเควสมาว่าอยากอ่าน 10051 เจ้นก็ไม่ขัดนะฮับ จัดไปอย่าให้ขาดดดด
โชจังน่ารักสุดยอดดดดด
อยากเป็นป๋าเบียบ้าง อะไรบ้าง เหอๆ

AUFic :: Lost Sun
Couple :: 10051
Part :: intro
Rate :: PG
By :: argen

นภาสีขาวแห่งมิลฟิโอเล่อันยิ่งใหญ่ในตอนนี้ก็ยังคงเป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ขนมมาร์ชเมลโล่สีขาวยังวางอยู่ในบนจานใบเดิม ถึงมันจะนุ่ม และหวานเหมือนทุกครั้ง

แต่นภาก็ไม่อยากจะลิ้มลองมัน...

อาจเพราะความอยากขนมเหล่านั้นมันหายไปตั้งนานแล้ว



คงตั้งแต่วันที่ อรุณแห่งหัวใจนั้นได้จากไป....




.
.


.

"ท่านเบียคุรันครับ บ่ายโมงนี้มีประชุม"

ร่าง ของชายชราในชุดสีขาวของไวท์สแปลก้มหน้าก้มตารายงานตารางการทำงานของนภาแห่ง มิลฟิโอเล่ ในขณะที่ร่างสูงโปร่งนั้นยิ้มกว้าง หากแต่ดวงตาสีอเมทิสต์คู่นั้นกลับไม่ฉายแววใดๆ ออกมาเลย

ถึงมันจะเป็นรอยยิ้มที่ได้รับมาตั้งแต่เริ่มเข้าทำงาน แต่เขากลับรู้สึกว่ามัน...น่ากลัวกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า

นั่นเพราะนภาแห่งมิลฟิโอเล่นั้นขาดอรุณอันสดใสไป...

"ออกไปได้แล้วล่ะ บ่ายโมงเดี๋ยวฉันจะออกไป" เบียคุรันพูด ชายชราคนนั้นก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ร่าง สูงโปร่งผู้มีผมสีขาวชี้ฟูนั้นเอนตัวลงกับโซฟา แล้วมองไปยังท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ผ่านกระจกด้วยสายตาเหม่อลอย ในตอนนี้เขาอยู่บนห้องเดิมที่ชั้นเดิม วิวทิวทัศน์เดิม.... แต่กลับรู้สึกเหงากว่าเดิม

เบื้องหลังคือมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่ไม่ได้ ใช้งานมานานแล้ว อาจเพราะมันไม่จำเป็นที่ต้องใช้อีกต่อไป เพราะคนอีกฝั่งหนั่งนั้นได้หายไปจากมอนิเตอร์ฝั่งนั้นแล้ว หากต้องเปิดมอนิเตอร์อีกครั้ง

ภาพโต๊ะทำงานที่ไร้คนมันทำให้รู้สึกไม่ชอบเอาเสียเลย

แสง แดดอุ่นๆ ของวันสาดเข้ามาในห้องทำงานของนภาแห่งมิลฟิโอเล่ เมื่อร่างกายสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอุ่นๆ นั้นกลับยิ่งทำให้หัวใจเต้นช้าลง


คิดถึงโชจัง...


แม้คำพูดก็ยังไม่กล้าจะเอ่ยออกไป ใครกันเล่าที่ทำให้โชอิจิต้องหายไป

ถ้าเพียงยั้งมือเอาไว้ แค่เพียงระงับความหึงหวงเอาไว้

รอยยิ้มดั่งอรุณนั้นก็คงจะยังคงอยู่...ถึงแม้มันจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเขาก็ตาม

"ขออนุญาตครับ" ชายชราคนเดิมเอ่ยขึ้น พร้อมกับโค้งตัวทำความเคารพด้วยท่าทางนบน้อม

เบียคุรันไม่สนใจคนที่เข้ามา เขายังคงนอนอาบแดดอยู่ที่เดิม

ชายชราไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของผู้เป็นนาย แต่ด้วยหน้าที่เขาก็จำใจต้องพูดต่อ "ท่านเบียคุรันครับ มีแขกมาขอพบครับ"

"ใคร?" น้ำเสียงติดจะไม่พอใจของเขา ทำให้ชายชราก้มหน้าต่ำ เพียงคิดว่าคนที่จะขอเข้าพบนั้นเป็นใคร มันก็ทำให้เขาคิดถึงอนาคตอันแสนสั้นของตนเอง

.
.


"คุณสปาน่าครับ"

ชื่อของคนที่ทำให้เขารู้สึกปวดใจก็คงไม่ใช่ใครอื่น ผู้ชายที่ทำให้อรุณแห่งนภานั้นต้องห่างไกล

"เขามาทำไม?" เบียคุรันเอ่ยถามอีกครั้ง นั้นเพราะหลังจากที่โชอิจิจากไป เขาก็ไม่เคยเห็นสปาน่าอีกเลย

ชายชรากระอักกระอ่วนใจ เพราะไม่อาจตอบคำถามได้ เขาจึงก้มหน้านิ่ง

"สวัสดี ครับ!!" เสียงพูดติดจะร่าเริงเป็นพิเศษของเจ้าหัวทองหมุนเกลียว สปาน่าในชุดช่างสีส้มเหมือนเดิมกำลังเดินเข้ามาในห้องของนภาแห่งมิลฟิโอเล่ แกนของลูกกวาดสีขาว 2-3 อันยื่นมาจากปาก ในขณะที่ดวงตากลมโตจ้องมองมาที่อดีตเจ้านายอย่างไม่เกรงกลัว

"คิดถึงจังเลยนะ" สปาน่าพูด แล้วหัวเราะเบาๆ

เบียคุรันลุกขึ้นนั่ง แล้วมองสปาน่าอย่างไม่เป็นมิตร

"มีอะไรก็ว่ามา" เบียคุรันเอ่ย

สปาน่ายักไหล่ แล้วพูดขึ้น "มีของขวัญจากวองโกเล่ครับ"

เบียคุรันเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะมองไปที่ด้านข้างของสปาน่าที่มีเด็กตัวเล็กในชุดคลุมสีขาว สวมฮูดที่มีหูกระต่าย มือเล็กนั้นก็ยังใส่ถุงมืออันใหญ่เป็นเท้าสัตว์ ร่างนั้นสั่นสะท้านคล้ายกำลังตื่นกลัว มองไปก็ดูคล้ายกระต่ายน้อยมากด้วย

"ใคร?" เบียคุรันเอ่ยถาม หันมองเด็กน้อยด้วยความสนใจ

เด็กน้อยคล้ายจะรับรู้ก็รีบมุดตัวซ่อนอยู่หลังของสปาน่าทันที

"พะ...พี่สปาน่า......" เสียงเด็กน้อยนั้นสั่นเครือคล้ายกับว่ากำลังกลั้นเสียงร้องไห้ อุ้งมือเล็กกำเนื้อผ้าหยาบๆ เอาไว้แน่น

"อย่าร้องไห้เลยนะ เบียคุรันใจดีกับโชจังจะตายไป.."

เสียงเรียกชื่อของอรุณนั้นก็ทำให้หัวใจทั้งดวงต้องสั่นไหว...

เบียคุรันวิ่งเข้ามาใกล้ แล้วอุ้มตัวเด็กน้อยขึ้น ดึงฮูดสีขาวออก

ผม สีน้ำตาลอ่อนประกายแดงปรากฎต่อสายตา ดวงตาสีเขียวมรกตซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นสีขาว ถึงแม้ใบหน้าจะดูอ่อนเยาว์กว่าอรุณที่เคยรู้จัก แต่เขากลับจำได้ดี ดวงตาเบิกกว้างแสดงความตื่นกลัวที่เห็นอยู่ชินตา คนตรงหน้าคือคนที่จากไปไม่มีวันหวนกลับ...


"โชจัง!!"



[TBC]
โชจังโมเอ้กำัลังสาม หูหระต่าย เด็กชาย แว่น
ใครมีภูมิคุ้มกันต่ำ เออ...อย่าอ่านเลยฮับ จะกระอักเลือด จุกอกตาย

สุดท้าย... เจ้นรักโชจัง

edit @ 15 Sep 2009 15:57:13 by เจ้นน้อย

edit @ 16 Sep 2009 18:15:51 by เจ้นน้อย