เจ้นน้อยเป็นสิงโตตัวน้อยในกลุ่ม ZAP

SF :: RDD with Yesung
By :: argen
Note :: เกิดมาจากข่าวที่เพิ่งลงอ่าฮับ เจ้นฮาไม่ไหวแล้วนะ กร๊ากกกกก เรื่องนี้น้องอุคหัวเราะทั้งเรื่องเลย เพราะเจ้น แต่งไปก็หัวเราะไปด้วย เอิ๊กอ๊ากกก ฟิคมันเรื่อยเปื่อยนะ อ่านแก้คิดถึงล่ะกันเน้อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เครื่อง มือสื่อสารอันเล็กเปิดออกอ่านข่าวเป็นประจำเหมือนเช่นทุกเช้า นิ้วเรียวกดปุ่มเล็กไล่อ่านข้อความจากอีเมลล์ และข่าวที่ถูกส่งเข้ามาจากต้นสังกัด
"ทำอะไรอยู่อะพี่" เด็กติดเกมหันมาถามทั้งที่กำลังเล่นอย่างดุเดือด
" เฮ้ย!! ช่วยพี่ก่อนซิ!!" นอกจากจะเจ้าคยูฮยอนจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกิดมาเพื่อเล่นเกม ในตอนนี้เขาได้พัฒนาตัวเองไปอีกขั้นด้วยการเผยแพร่เกมให้รุ่นพี่ตัวโตติด เหมือนกัน
ร่างเล็กส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยหน่ายกับสมาชิกร่วมยูนิตทั้งสอง
" ก็อ่านข่าวเหมือนทุกวันนั่นแหละ" เรียววุคตอบออกไป คยูฮยอนพยักหน้ารับ แล้วจึงหันกลับไปมองหน้าจอทีวีอีกครั้ง เจ้าอัศวินตัวน้อยนอนแผ่หราอยู่บนพื้น โดยมีสัตว์ประหลาดหน้าตาขยะแขยงเหยียบเอาไว้ ส่วนนักเวทย์กระจอกๆ ตัวหนึ่งยืนอยู่บนต้นไม้จนเกือบจะตกจอ
"ไอ้พี่โจวมี่!! ทำไมไม่เสริมเกาะให้ผม!!" เรียววุคหันมองน้องชายด้วยความตกใจ แล้วจึงรีบเดินออกจากห้องนั่งเล่นรวมที่ถูกนักเล่นเกมทั้งสองยึดครองเอาไว้

...ขอให้พี่โดนเจ้าแมวข่วนเยอะๆ นะครับ...
อวยพรคุณพี่แสนใจดีเสร็จสรรพก็หันมาอ่านข้อความในโทรศัพท์มือถือของตัวเองต่อ

เยซองขึ้นไลฟ์ RDD แทนจงฮยอนที่เป็นหวัด 2009!

ข้อความที่ได้อ่านทำเอา คิมเรียววุคถึงกับหลุดขำพรืด ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปยังห้องนั่งเล่นรวม
"อ้าว! กลับมาอีกแล้ว" ไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน แต่นั่นคือเจ้าเด็กติดเกมที่กำลังมุ่งมั่นกับการผ่านด่าน
"หึหึ" เรียววุคไม่ตอบ แต่กลับทรุดนั่งลงที่โซฟาด้านหลังคยูฮยอน และโจวมี่ พร้อมหัวเราะลงลำคอย่างที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน
เสียงหัวเราะของเรียววุคดูจิต และน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ จนสองที่น้องมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว
"พะ..พี่เป็นอะไรป่ะ?" เป็นคยูฮยอนเช่นเดิมที่เอ่ยถาม
เรียววุคเหลือบมอง แล้วฉีกยิ้มหวาน

มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คยูฮยอนวางจอยเกม แล้ววิ่งออกจากห้องนั่งเล่นไปอย่างไม่สนใจใคร ส่วนโจวมี่เองก็เดินตามออกไปติดๆ

อะไรทำให้คิมเรียยววุคน่ากลัวสุดๆ แบบนี้ฟระ!!

 

 

 

 

โทรศัพท์เครื่องเล็กสั่นครืดคราด ทำให้คนที่ตกอยู่ในภวังค์สะดุ้งตื่น
เรียววุคเอื้อมมือหยิบมัน แล้วดูว่าเป็นใครที่บังอาจทำให้เขาหลุดจากฝันหวาน
"พี่เยซองนี่เอง" เรียววุคพูดอย่างกระตือรือร้น แล้วยกโทรศัพท์แนบข้างหู
"สวัสดีครับ" เสียงหวานเอ่ยทักทาย กลั้นความรู้สึกขบจชขัน และเสียงหัวเราะจนปวดแก้มไปหมด
"คิดถึงจังเลยนะ" ยังไม่ทักตอบ ก็มีความหวานที่เรียกเสียงหัวเราะจากเรียววุคเสียแล้ว
เรียววุคพยายามกลั้นขำ แล้วจึงเอ่ยต่อ "คิดถึงเหมือนกัน ว่าแต่ช่วงนี้พี่ทำอะไรอยู่ครับ เสียงดังจังเลย"
แม้จะไม่มีเสียงดังมาก แต่เรียววุคกลับรูสึกได้ว่า เยซองอยู่ในสถานที่ที่แปลกไปจากทุกที
"รู้ข่าวแล้วใช่ไหมล่ะ?" เยซองถามกลับ
"ข่าวอะไรหรอกครับ" แกล้งทำเป็นไม่รู้ ถ้าหากทั้งสองอยู่ข้างกัน คงได้เห็นภาพน่ารักที่ทำให้ใครต้องอิจฉา
เยซองพ่มลมแรงๆ ใส่โทรศัพท์จนได้ยินเสียงอื้อ
เรียววุคดึงโทรศัพท์ห่างออกจากหู แล้วหัวเราะดังอีกครั้ง
"ขำมากหรอกเรียววุค" เยซฮงเอ่ยถามขึ้น
"อื้ม! ทำไมจะไม่ขำล่ะ! เล่นไปร้องเพลงแทนจงฮยอนอย่างนั้นวงชายนี่จะไม่เสื่อมเสียกันหรอ?"
"เรียววุค!!" ดูเหมือนว่าเรียววุคจะทำให้อีกคนงอนไปแล้ว
" โธ่! พี่เยซอง ผมแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง แต่ถ้าพี่เต้นได้ไม่ถึงครึ่งเพลงนี่ ผมรับรองว่าทั้งเอลฟ์และชายนี่เวิร์ดได้หัวเราะพี่ท้องแข็ง จากไลฟ์สุดเท่คงเป็นเพอฟอร์เมนที่ตลกที่สุดในโลก" ไม่ให้กำลังใจ แถมยังซ้ำเติมให้คนได้ยินยิ่งรู้สึกท้อแท้

...สมเป็นคิมเรียววุคจริงๆ...

"...." แล้วเสียงที่ปลายสายก็เงียบลง
เรียววุคหุบยิ้ม รู้แล้วว่าตัวเองล้อแรงเกินไป
"พี่เยซอง... ผมขอโทษ" เรียววุคเอ่ยเสียงอ่อย หากอยู่ใกล้กัน เขาก็คงจะไม่รอช้า จะหอมแก้มให้กำลังใจคนรักขี้ใจน้อยคนนี้ให้หายงอน
"พี่เครียดนะเรียววุค" เสียงทุ้มเผยความกังวลใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง หัวใจดวงน้อยก็พลันสั่นไหว เพราะเป็นห่วงคนรักยิ่งกว่าอะไร
" พี่ไม่รู้ว่าพี่จะทำได้ดีไหม? พี่กลัวจะทำให้การแสดงของน้องๆ มันล่มไม่เป็นท่า พี่กลัวความหวังของทุกคน ทุกสายตากำลังจับจ้องพี่ พี่รู้สึกกดดัน"
เรียววุคยกขาของตนเองมากอดอย่างหลวมๆ แล้วยิ้มบาง "พี่เยซอง... สายตาที่มองพี่อยู่น่ะ ไม่ใช่ว่าเขาจะเหยียบย่ำพี่ซะหน่อย พวกเขาเป็นกำลังใจให้พี่อยู่นะ พี่ก็เอาแต่มองในแง่ลบอยู่นั่นแหละ พี่อ่า...ทั้งเอลฟ์และชายนี่เวิร์ลกำลังรอการแสดงของพี่อยู่นะ"
"เรียววุค...." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง "คิดในแง่บวกเสมอเลยนะ"
"อ๊า... คนสวยก็ต้องคิดบวกซิ!!" มันไม่ใช่เสียงของพวกเขาทั้งสอง แต่เป็นเสียงที่แทรกเข้ามาจากทางเยซอง
"คีย์!! แอบฟังพี่เยซองคุยโทรศัพท์อยู่นะ ออกมาทำไมเนี้ย!!" แล้วก็มีอีกเสียงหนึ่งพูดตามมา
แล้เวเรียววุคก็หลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง
"นั่นคีย์กับแทมินหรอ?" เรียววุคเอ่ยถาม
"อื้ม....ตอนนี้มานั่งตาแป๋วอยู่ข้างหน้าพี่แล้วล่ะ คงเหนื่อยหลบล่ะมั้ง" พูดพลางก็หัวเราะไปพลาง
"ก็พวกเรากลัวว่าพี่เยซองจะเครียดนี่น่า" เสียงเจื้อยแจ้วของน้องเล็กก็ดังขึ้นมาอีก
"เออ.. พี่ก็ต้องเครียดเป้นธรรมดานั่นแหละน่า" เยซองพูดกับน้องๆ และก็ทำให้เรียววุคหัวเราะไม่หยุด
"พี่เยซองเหมือนพี่เป็นปู่แก่ๆ กำลังนั่งดุหลานๆ เลยนะ" เรียววุคเองก็๋อดแซวไม่ได้
"ถ้าพี่เป็นปู่ของเด็กพวกนี้ เรียววุคก็เป็นย่าล่ะกันนะ" สุดท้ายคำพูดของตัวเองก็ถูกเยซองตอกกลับจนอายม้วนไปเลย
เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากสายอีกด้าน คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเด็กน้อยทั้งสองคนคงทำให้พี่ชายหน้าแดงไม่แพ้กัน
"พี่เยซองไม่ไปซ้อมหรอ?" เรียววุคถามกลับ พอหันมองนาฬิกาก็เห็นว่ามันจวนจะถึงเวลาที่ต้องเดินทางไปทำงานแล้ว
"เดี๋ยวไปซ้อมแล้วล่ะ" เยซองบอก "เรียววุค...พี่คิดถึงนะ"
" อ๊า!! ผมอิจฉาพี่เรียววุค ผมอิจฉาอ่า" เสียงเด็กทั้งสองพูดงอแง ทำเอาเรียววุคต้องยกโทรศัพท์ออกจากหูเหมือนกับว่าทั้งคีย์และแทมินหยิบเอา โทรศัพท์มาพูดใกล้ๆ
"ผมก็คิดถึงพี่เยซองเหมือนกัน" เรียววุคตะโกนกลับ มันดังลั่นจนคนอื่นวิ่งมาดูกันให้ขวัก
แล้วก็กดปิดเครื่องมือสื่อสารของตัวเอง
"อะไรเนี่ย...เรียววุค" สำเนียงเปล่งๆ ดังมาจากหัวหน้ายูนิตที่วิ่งออกมาจากห้องน้ำ
เรียววุคหัวเราะแห้งๆ แล้วเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "ไม่มีอะไรหรอกครับ"

อ่า..พรุ่งนี้จะเป็นยังไงล่ะเน้อ พี่เยริงดิงดอง ฮ่าๆ


[END]